|
Aby dobrze potowarzyszyć konającemu |
 |
 |
 |
|
Wyjątkową grupą osób potrzebujących pomocy są chorzy terminalnie. Prawie do końca XX w. nie byli oni objęci leczeniem, gdyż medycyna (której zadaniem jest przywrócenie zdrowia) nie zajmowała się takimi chorymi – oni bowiem nie rokowali nadziei na polepszenie swego stanu.
Nieuleczalnie chory
Największym cierpieniem człowieka nieuleczalnie chorego jest silny ból fizyczny i duchowy. Ból fizyczny w większości przypadków, jeśli uda się ustalić jego źródło, udaje się usunąć, a przynajmniej zmniejszyć. Trudniej znaleźć lekarstwo na ból duchowy. Doznawane osamotnienie w schyłkowym okresie życia oznacza nie tyle samotność fizyczną, czy poczucie izolacji, gdy bliscy przy chorym są, ale nie chcą rozmawiać o jego cierpieniu. Chodzi tu raczej o samotne wkraczanie w tajemnicę śmierci, w otchłań niewiedzy. Każdy umiera sam, a poczucie osamotnienia jest niekiedy tak wielkie, że wydaje się, że nawet Bóg w tej chwili człowieka opuszcza.
|
|
Więcej…
|
|
|
Orły wręczone, czas na zabawę! W tym roku grał nam zespół! W trakcie tych wszystkich wykrętasów i podskoków, zerkamy z zainteresowaniem i rozbawieniem na siebie, bo wśród nas mamy min. słońce, księżyc, Hiszpankę, budowniczego, przystojnego lekarza i asystentów, czarownicę, cygankę itd.
|
|
Więcej…
|
|
 Wolontariusz hospicyjny to człowiek modlitwy. Takie zdanie słyszymy podczas kazań, konferencji i staramy się modlić. Ale czy tak naprawdę zdajesz sobie z tego sprawę przyjacielu, jaka jest moc modlitwy? Jaka jest moc Mszy św., kiedy w niej uczestniczymy w pełni?
Ja też nie wiedziałam, do wczoraj. Jeden z moich przyjaciół podarował mi maleńką książeczkę „ Tajemnica Mszy Świętej”. Catalina Rivas opisała w niej swoje świadectwo przeżycia właśnie Mszy św. Zachęcam do przeczytania, a oto krótkie, szybkie streszczenie.
Maryja podczas Eucharystii objawiła się Catalinie i mówiła jak powinniśmy adorować Najświętszy Sakrament.
Wielu z nas przychodzi w ostatniej chwili, nie mając czasu, aby się wyciszyć, przygotować, a potem szybko wychodzi.
|
|
Więcej…
|
|
|
|
|
|
|
;
„W moim maleńkim domku tyle ciepła jest ...” tak brzmią słowa jednej z piosenek, które przychodzą mi na myśl, kiedy myślami wracam do tej posługi.
Pan Stefan i pani Marysia, dwoje kochających się ludzi, którzy 33 lata temu przysięgali sobie: „...w zdrowiu i w chorobie (...), aż do końca życia.”… 
Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą...
Nie było mi dane poznać pani Krysi, choć powiem Wam, że liczyłam, iż się spotkamy.
Kiedy Zosia tuż przed Mszą powiedziała mi, że właśnie godzinę temu Jej ciocia odeszła, byłam bardzo zaskoczona i smutna! Nie wiedziałam, że będzie to aż tak… 
„Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną,
płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi.”
Łk. 23, 28-29
… 
Top
Zamknij 
Pokaż
