Życie jak mgła

Umawiam się z doktor Marią na sobotę, ponieważ będzie u naszych chorych dzieci, u których już dawno nie byłam. Jeszcze do ostatniej chwili zastanawiałam się, czy brać ten dyżur, bo biorąc go, musiałam odłożyć wiele innych spraw na później. No trudno, ludzie ważniejsi. 5:20 pobudka i pedzę do…

" Oto jest dzień, który dał nam Pan..." Na ten właśnie dzień czekaliśmy rok, tzn. od roku czasu snuliśmy plany, jak to zrobić? Choć i tak decyzja ostateczna należy zawsze do Szefa, to musimy być przygotowani na każdą ewentualność.…

Miłość wszystko znosi, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzymaMiłość nigdy nie ustaje.” Rodzinę pani Asi poznałam rok temu. Stało się tak, że zamieszkałam dokładnie naprzeciwko Ich bloku.Niewielu znam ludzi, którzy tak potrafią kochać! Aż miło na Nich patrzeć, bo choć czasem złoszczą się na siebie, to nie mogą bez siebie…

"Minuta po minucie czyńcie wszystko dla miłości i stawajcie się świętymi" Marzenia. Każdy z nas je ma. Jedne ogromne, inne całkiem malutkie. Chciałabym Wam opowiedzieć o kolejnym spełnionym hospicyjnym marzeniu.…

Ludzie hospicjum przychodzą zewsząd i znikąd...

z cudzego zapomnienia, z niepamięci własnych przeżyć,

z pogmatwanego świata.

Krętymi ścieżkami czyjegoś cierpienia

niosą płomyk nadziei, iskierkę radości, blask czuwania...

Ludzie hospicjum miewają chwile zwątpienia

bezmiar ludzkiego bólu przytłacza, smutek pożegnań rani

skłania do ucieczki w nicość...

A potem nastają powroty. Tunelem strachu przed nieznanym,

do ciasnej przestrzeni zaufania,

do rozpływającej się nieskończoności łzy,

do stygnącego ciepła ludzkiej egzystencji.

Ludzie hospicjum nie czują chłodu obecności

w pochyleniu nad odchodzącym bratem

czują oddech wiary we Wszechmogącego.

W torbie życiowych przyzwyczajeń niosą cierpliwość i wyrozumienie

niosą miłość, niosą po prostu siebie...

Grażyna Przybylska-Went

Radom 14.01.2009r

Życie jak Dwie_roze mgła

Najdroższej żonie i córce – ku pamięci.

Klęcząc zanoszę swe prośby do Boga.
Kieruję swe myśli do gwiazd,
Myślami Was szukam na niebios równinie.
Och, powiedz gdzie jesteś, jak znaleźć Cię mam.

Ja tęsknię i pragnę mieć Ciebie,
Bo dla mnie zawalił się świat.
Ty z córką na wieki odeszłaś do Pana,
A ja w tym bólu zostałem sam.

Z bólu me serce krwawi,
Oczy są pełne łez,
Ty patrząc na mnie z oddali,
Być może zapłaczesz też.

Żyliśmy szczęśliwie dość długo,
I miłość w nas wiecznie trwała.
Wystarczył powiew wiatru
By garstka z nas pozostała.

Czas wyleczy rany.
Wiatr osuszy łzy.
Miłość wiecznie w nas pozostanie,
W mym sercu pozostaniesz Ty.

Janusz Małecki.